Czuję się budowniczym

Fot. Stelmach i Partnerzy

W Polsce przestrzeń kształtują nie urbaniści i architekci, ale niekompetentni, cyniczni prawnicy - mówi dr arch. Bolesław Stelmach.

GALERIA:

Zobacz galerię zdjęć artykułu

Redakcja: Architekt to taki specjalista, który w zaciszu swojej pracowni kreśli projekt budynku, ale faktycznie wzniesie go zespół fachowców z innych dziedzin: inżynierowie, budowlańcy. Zgadza się Pan z tym podziałem ról?

dr arch. Bolesław Stelmach: Czuję się przede wszystkim budowniczym, tak jak rozumiał to Mies van der Rohe. Z greckiego architektos to „najważniejszy rzemieślnik, najważniejszy cieśla”, który realizuje wizję domu. Najwięcej zawdzięczam inżynierom branżowym i majstrom na budowie. Od tych, którzy leją beton i spawają detale balustrad, nauczyłem się nauczyłem się najwięcej.

Ponoć nie interesuje Pana żaden konkretny styl architektoniczny. Czy można jednak doszukiwać się w Pańskich projektach wpływów modernizmu?

Jeżeli jestem modernistą, to nie ze względu na styl. Dzisiaj styl zamienił „modus” twórcy lub nurtu, tak jak piękno zostało zamienione w „wyraz”, co by to nie miało znaczyć. Mnie nie interesuje forma na początku. Forma wynika z rozwiązywania problemów budowlanych. Od czasów studiów byłem zafascynowany teorią „oryginalnego porządku” Miesa, który dzielił tę teorię z filozofem Romano Guardinim. Do tej pory uważam za istotne poszukiwanie współczesnego wyrazu przestrzeni, który będzie wynikał z naszego odbioru otaczającego świata, tu i teraz, a jednocześnie będzie możliwie najprostszy. Więc modernistyczny duch, a nie styl.

Szkło, metal, beton. Takie materiały kojarzą się laikowi z Pańskim stylem projektowania. Czy materiały budowlane w jakiś sposób definiują architekta?

Materiały muszą mieć lokalne pochodzenie, muszą być ekologiczne w najszerszym znaczeniu, funkcjonalne, muszą być tanie i muszą współgrać ze sobą w oczekiwanej przez architekta harmonii czy dysonansie. Bardzo lubię beton, transparentne szkło i czarną czy rdzewioną stal, ale też różne rodzaje kamienia naturalnego czy drewna. Wszystko zależy, po co mają być użyte.

W ostatnich latach, w centrach dużych aglomeracji miejskich w Polsce, powstają nowe budynki, przeważnie wysokie i o olbrzymiej kubaturze. Czy nadają one naszym miastom nowy wymiar estetyczny, czy je po prostu szpecą?

Polskie miasta to amorficzna, zdehumanizowana przestrzeń. W ciągu ostatnich dwudziestu lat stan zapaści pogłębił się beznadziejnie. Stary Kraków, Warszawa czy Lublin to przecież jedynie śladowe wyspy w morzu przestrzenno-funkcjonalnej i estetycznej degrengolady. Gdy porównamy to z dorobkiem okresu międzywojennego, to widać skalę katastrofy. Prawodawstwo, jakość elit, zagospodarowanie przestrzenne, budynki publiczne – przepaść.

1 2 3 4 Następna »

Autor: Karol Usakiewicz; Fot. Stelmach i Partnerzy

Dodaj komentarz

NAJNOWSZE KOMENTARZE

Gość, 6 miesięcy temu

p.s bezpieczeństwo, fizyka cieplna, rozwiązania materiałowe i konstrukcyjne itp. - projektant budowlany (konstruktor). architektom w naszym kraju niestety przydała by się praca na budowie (a nie wstręt do niej i uciekanie przed nią) - przynajmniej wiedzieli by co to jest (i po co jest) słup, podciąg etc i gdzie to stosować (tu się zgodzę z Pana wypowiedzią o "dobrych" architektach - "po 50-tce") w swoich rysunkach, a i języka technicznego by się nauczyli żeby rozmawiać z kierownikiem budowy czy projektantem budowlanym a nie udawać wiecznie obrażonego lub napuszonego.

Gość, 6 miesięcy temu

Projektowanie to także dzieło projektanta budowlanego. Pozdrawiam.

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu.
Koncept sp. z o.o. nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.