Krapperup - posiadłość rodu Gyllenstiern

Fot. Tomasz Markowski

Region Kullabygden w Skanii, położony na północ od Helsingborga, słynie z uroczych zatoczek, żyznych pól i wyrobów ceramicznych. Perłą tego zakątka Szwecji jest posiadłość Krapperup – zamek i park.

GALERIA:

Zobacz galerię zdjęć artykułu

Starannie wypielęgnowane tereny zielone rozpościerają się wokół siedziby rodziny Gyllenstierna (w języku szwedzkim „złota gwiazda”). Ceglasty budynek wygląda znajomo. Niektóre elementy architektury przypominają Zamek Królewski w Warszawie i jego „styl Wazów”. W miejscu średniowiecznej cytadeli, w XVI w. wzniesiono główną bryłę rezydencji, a później dobudowano niższe skrzydła.

Zaproszenie dla publiczności

Siedmioramienne gwiazdy połyskujące na czerwonym tle murów świadczą o bogatej historii rodzinnej jej właścicieli. Wnętrza, urządzone w wiktoriańskim stylu, udostępnione są dla zwiedzających, którzy wcześniej zapowiedzieli swoją wizytę. Inaczej jest z parkiem. Duża jego część zaprasza publiczność przez cały rok. To ulubione miejsce odpoczynku okolicznych mieszkańców oraz przybywających z całego świata turystów. Znakiem firmowym parku są kwitnące wiosną rododendrony, różnokolorowe odmiany róż oraz towarzyszące bujnej roślinności oczka wodne. Zabudowania w pobliżu starej stajni kryją inne atrakcje: małą galerię sztuki regionalnej, muzeum i przytulną kafejkę. Ale drzewiej...

Spacer z Linneuszem

Karol Linneusz, ojciec współczesnej botaniki, opisał w dzienniku wrażenia ze spacerów po ogrodach Krapperup w 1749 r.: Trzysta rodzajów drzew owocowych, lawenda, lilie, tymianek i cebula na śledzie oraz całe mnóstwo ziemniaków. Dopiero na początku XIX w. użytkowe tereny zielone wokół zamku rozpoczęły przeobrażać się i zyskiwać charakter romantycznego ogrodu, z wijącymi się alejkami, kamiennymi konstrukcjami i mieniącymi się w słońcu stawami. Gruntowne zmiany zakończyły się latach 30. ubiegłego wieku. Obecnie park Krapperup obejmuje około 80 akrów, podzielonych na część prywatną i strefę publiczną dostępną dla wszystkich.

— Z oryginalnych założeń, w „stylu barokowym”, południowej i północnej części parku nic już nie zostało. Od końca XIX w. do lat 30. XX w. park był poszerzany. Wzbogacono go o dwa stawy i dwa oczka wodne, z których jedno znajduje się w części prywatnej. Krajobraz zmienił się dzięki wysiłkom architekta Edvarda Glaesela i jego ucznia J.P. Andersena — tłumaczy jeden z pracowników fundacji Gyllenstiernska Krapperup, zarządzającej od 1967 r. terenami zielonymi i zamkiem.